Nieuws06.07.2018

Compensatie transitievergoeding bij ontslag na ziekte

Werkgevers worden vanaf 2020 gecompenseerd voor de transitievergoeding die zij moeten betalen bij het ontslag van langdurig zieke werknemers. De Tweede Kamer heeft op 5 juli 2018 ingestemd met dit wetsvoorstel van minister Koolmees van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Het kabinet wil het met dit wetsvoorstel aantrekkelijker maken om mensen aan te nemen en de scherpe rand van de transitievergoeding afhalen.

liggend_shutterstock_onderwijs-en-arbeidsmarkt_lowres (1)_0.jpgWerkgevers worden daarom vanaf 2020 gecompenseerd voor de vergoeding die betaald wordt na het ontslag van een langdurig zieke werknemer. Deze compensatie komt uit het Algemeen werkloosheidsfonds (Awf). Hier staat een verhoging van de uniforme Awf-premie tegenover.

De wet, die sinds 2016 in de maak is, geldt met terugwerkende kracht tot 1 juli 2015, toen de wijziging van het ontslagrecht van kracht werd. Dit om ongelijke behandeling te voorkomen.

Ook krijgen cao-partijen meer ruimte om af te wijken van de transitievergoeding die verschuldigd is bij ontslag om bedrijfseconomische redenen. Wel moet de cao voorzien in een 'redelijke financiële vergoeding' of in voorzieningen die de kans op nieuw werk vergroten.

Reactie FME

FME is content met dit wetsvoorstel, waarvoor wij al vanaf 2014 hebben gelobbyd. De transitievergoeding bij ontslag na twee jaar ziekte komt niet meer voor rekening van de werkgever. Dit laat onverlet dat met de voorgestelde regeling jammer genoeg niet is gekozen voor het wegnemen van de oorzaak van het probleem, namelijk de cumulatie van financiële verplichtingen bij ziekte. Werkgevers hebben immers al twee jaar loon doorbetaald zonder dat daar werkzaamheden tegenover stonden en geïnvesteerd in re-integratie. De Raad van State vraagt zich in dit kader dan ook terecht af waarom deze (financiële) verplichtingen 'niet als een vervanging kunnen worden beschouwd voor de transitievergoeding'.

Daar komt nog bij dat kosten van de transitievergoeding worden weggenomen op het niveau van de individuele werkgever, maar dit leidt tot verhoging van de collectieve werkgeverslasten door verhoging van de Awf-premie, die exclusief voor rekening van werkgevers komt.